γέλιο απο χειλη ξένα...

.
.
.
έπεσε και γω το 'πιασα γέλιο από χείλη ξένα
μα το δοκα να μη βαστώ ότι δεν είναι εμένα...
.
.
.

ποτέ δεν ένοιωσα χαρά

.
.
.
ποτέ δεν ένοιωσα χαρά και να μη ρθεις στη σκέψη
μα φεύγεις και το πόνο σου ποιος θα τονε παλέψει...
.
.
.

(Γιάννης Θεοδωράκης)

θα 'ρχομαι...

.
.
.
να με καλείς μα θα 'ρχομαί όποτε νιώθεις πόνο
κ ας ξέρω φως μου πως με θες για τέτοιες ώρες μόνο...
.
.
.

(Γιάννης Θεοδωράκης)

όσα κ αν έχω όνειρα...

.
.
.
όσα κ αν έχω όνειρα πάντα τα περασμένα
τούτες τις μέρες έρχονται στο νου μου μαζεμένα...
.
.
.

τα ονειρά μου...

.
.
.
τα όνειρα μου έχουνε των αμαθιό σου χρώμα
και δε θυμούμαι να λειπες απο κανένα ακόμα...
.
.
.

πως σ αγαπώ...

.
.
.
άκου να δεις πως σ' αγαπώ με την καρδιά,τη σκέψη,
με τη ψυχή και τ' όνειρο που το 'χεις ζωντανέψει...
.
.
.

αν ήσουν...

.
.
.
αν ήσουν ένα όνειρο σίγουρα θα 'χες σβήσει
μα εσύ σαι ήλιος που ποτέ δε γνώρισε τη δύση...
.
.
.

το πιο γλυκο μου ονειρο...

.
.
.
που θα τη βρω τη δύναμη βαθιά στη γη να σκάψω
το πιο γλυκό μου όνειρο που σκότωσες να θάψω...
.
.
.

του νού μου μουσαφήρι...

.
.
.
σ' έφερε πάλι η πεθυμιά στο νού μου μουσαφήρι
σαν ένα όνειρο κακό που ρθε για να με φθείρει...
.
.
.

υπάρχει κλάμα...

.
.
.
υπάρχει κλάμα της χαράς και γέλιο πονεμένο,
και λογική που άνθρωπο στην τρέλλα έχει φερμένο...
.
.
.

χωριστοί δρόμοι...

.
.
.
οι δρόμοι μας χωρίζουνε τράβηξε το δικό σου
αφού εμπόδιο στάθηκα στα θέλω του εγώ σου...
.
.
.

μα και να σου φανεί σκληρό...

.
.
.
όσο κ αν σου φανεί σκληρό δε θέλω να μιλούμε
νομίζω πως δεν έχουμε τίποτα πιά να πούμε...
.
.
.
(γιάννης θεοδωράκης)

παλιά φωλιά...

.
.
.
στ' απομεινάρια τση παλιάς,φωλιά κ αν χτίσω άλλη
θα φέρει η σκέψη σου βοριά να τη γκρεμίσει πάλι...
.
.
.

γκρέμησα τόσα όνειρα...

.
.
.
γκρέμησα τόσα όνειρα στση πέτρες να πατήσω
να φτάσω ένα..που ψηλά..έτυχε να το χτίσω....!
.
.
.

δανεικά φτερά...

.
.
έχεις φτερά μα έχω και 'γω κι αν σπάσουν τα δικά σου,
μη φοβηθείς γιατί πετώ κοντά στο πέταγμα σου...
.
.
.
δε θέλω δανεικά φτερά με φτάνουν τα δικά μου
έτσι κ αλλιώς ζηλεύγουνε πολλοί στο πέταγμά μου...
.
.

να τ' αγαπάς τα κύματα...

.
.
.
να τ' αγαπάς τα κύματα όσο κι αν σε χτυπάνε
γιατί 'ναι προμηνύματα πως η στεριά κοντά 'ναι...
.
.
.

(Βακωνογιάννης)

πιάσε κερά μου ζυγαριά...

.
.
.
πιάσε κερά μου ζυγαριά και ζύγιασε επιτέλους
τα λάθη σου τα αζύγιαστα που ήταν η αρχή του τέλους...
.
.
.

(Βακωνογιάννης)

Χριστέ μου...

.
.
.
Χριστέ μου ανάποδα κρατείς του κόσμου το τιμόνι
γιατί άλλος κάνει τη ζημιά και άλλος τη πληρώνει...
.
.
.

(Βακωνογιάννης)

να 'μουνα πέτρα στη κορφή...

.
.
.
να 'μουνα πέτρα στη κορφή και αυτή απο πάνω χιόνι
να τη γροικώ σιγά σιγά απάνω μου να λιώνει...
.
.
.

(Βακωνογιάννης)

ένα καιρό σε ξάνοιγα...

.
.
.
ένα καιρό σε ξάνοιγα στα μάτια κοπελιά μου
κι εδά το Θειό παρακαλώ να μη σε δω μπροστά μου...
.
.
.

(Βακωνογιάννης)